« اين لنگه‌كفش ، در نزد من از حكومت بر شما بهتر است ، اگر حق را برپا ندارم و باطلى را از ميان نبرم » ! ؟ امام از كسانى كه در طلب آخرت هستند مىخواهد كه براى دست‌يابى بر نعمت‌هاى آن ، پيش از هرچيزى ، از وسيله خدمت به مردم استفاده كنند و از اينجاست كه نيكى و خير آخرت را بر كسى كه آن را مىخواهد ، منوط و مربوط به كار صحيح اجتماعى و در ميان مردم مىداند و در آغاز اين كار : همكارى در تكثير و فراوانى نان و آب و پوشاك براى همه افراد بشرى و شركت در برطرف‌ساختن نيازمندى از همگان و مبارزه با ستمگران و يارى به ستمديدگان و آن‌گاه آشنانمودن مردم به حقوق خود و دفاع از آن ، قرار دارد . يك‌بار امام على بر علاءبن زياد حارثى كه از يارانش بود ، وارد شد و چون بزرگى منزل او را ديد ، به او گفت : در اين دنيا ، با چنين خانه بزرگ چه مىكنى ؟ مگر تو در آخرت به آن نيازمندتر نيستى ؟ آرى ، اگر بخواهى از همين خانه به خير آخرت مىرسى : در آن از مهمان پذيرايى كن و صلهءرحم به‌جاى آور و حقوق مردم را در اين خانه به صاحبانش برسان . در اين‌صورت مىتوانى به خير آخرت برسى ! على در معنى نماز و روزه به كميل‌بن زياد مىگويد : « كميل ! مهم اين نيست كه نماز بخوانى و روزه بگيرى و صدقه بدهى ، مهم آن است كه : نماز با قلبى پاك و كارى مورد پسند خداوند باشد . در آنچه نماز مىخوانى و بر روى آنچه نماز مىگزارى بنگر ، اگر از راه صحيح و مشروع نباشد ، مورد قبول نيست » ! و اگر فقيه و دانشمندى در خدمت عقل و مردم باشد ، آن‌وقت فقط يك فقيه از نظر ارزش ، بالاتر از هزار عابد است : « يك فقيه ، براى اهريمن ناراحت‌كننده‌تر از هزار عابد است » .